9 Kasım 2010 Salı

Kız - Çocuk 1


Kız dedi ki çocuğa "Gel gidelim uzaklara... Sadece elimden tutman yeter, sadece yanımda olman yeter bana... Güç vereceksin bana yanımda olunca ve seninle başaracağız herkesten uzak baş başa bir yaşam kurmayı..."

Çocuk, yine o umursamaz tavrıyla baktı kıza, onun bir yere gitmeye ne isteği vardı, ne cesareti... Sevmesine seviyordu belki ama onunla giderek hayatındaki her şeyi arkasında bırakacak kadar değil. Sevmesine seviyordu belki ama o gidecek olursa "Kal" diyebilecek kadar, onunda gidebilecek kadar değil.

Kız başını eğmekle yetindi bu kez. Onda da yalnız gidecek kadar cesaret yoktu...




Devamı sonra...

7 Kasım 2010 Pazar

Vinegar & Salt


Aslında tam da hatırlamıyorum nasıl başladığını bu hikayenin. Jadoré’da tanıştığımız gün hafif bir heyecan duyduğumu anımsar gibiyim. Ama anlamıştım yanındaki hatunla aralarında bir şey olduğunu ve kafamı kurcalamadan, beynimin sağ lobundan girip sol lobundan çıkmasına izin verdim. Gecenin sonrası zaten çok silik…

Bir “Selam, ben senin hakkında hiçbir şey bilmiyorum.” cümlesi en fazla ne kadar etkileyebilir ki bir insanı?  Aylar sonra görüyorum, aslında ne kadar safça atlamışım farkında olmadan.
Nisan ayıydı. Emin olduğum bir şey vardı ki, onun egosuna yem olmayacaktım günün birinde. Bu kadar yıl, bu kadar erkek girip çıktıktan sonra hayatıma, benden yüzlerce kilometre uzakta yaşayan birine kapılıp gidemezdim. Zaten hala daha içimi sızlatan kötü bir geçmişim var, benden yine kilometrelerce uzakta olan biriyle. İzin veremezdim, vermemeliydim.

Hayatlarımız hakkında hiç konuşmazdık zaten. Basit, sıradan, çoğu insanın dikkat etmeyeceği kadar minik konular üzerine saatlerce tartışır, aklımızca birbirimizi yenmeye çalışırdık. Sapıkça bir stratejik ego oyunuydu bizimki. Kim derdi, bir gece boyunca “kıymayı kemikli etten mi kemiksiz etten mi yapıyorlar?” sorusunu tartıştığım adama yazı yazacağım, aylar sonra…

Hani ilk karşılaşmada aldığın elektrik, o kişiyle ilişkinize yön verir ya, sanırım Jadoré’da aldığım elektrik itmişti beni onunla saatlerimi harcamaya. Fazlasıyla önyargılıydım, ama bu içeriğinde negatif bir anlam barındıran önyargılardan değil. Bilmiyorum, bir şekilde daha tanımadan saygı duyuyordum ona.

Kabul ediyorum. Ben egoist bir insanım ve egomu, başka insanların egolarını sömürerek tatmin ediyorum. Kendine fazlaca güvenen insanlar da hedef noktası haline geliyorlar bir anda gözümde. Sanırım doğduğum gün ruhuma kazınmış bir kural bu; “Egosu senden daha yüksek bir erkek bulursan, ne yap et onu etkile ve yol ver gitsin”. Zaman içerisinde onu daha iyi anlamaya başladıkça, sanki bir anda en gözde oyuncağım haline geldi. Onu aklıma sokan bendim ve o bundan tamamen habersizdi. Bir çeşit oyuna dönmüştü benim için. Hatları sivrileşmeye, pikselleri azalmaya devam ettikçe de şaşırtıcı olmayan bir şekilde tutup kolundan, hayatımın odak noktasına öyle bir güzel oturttum ki onu, bir süre sonra ayrıma varamadım, acaba ben mi büyüttüm büyüttüm ve kendimi bile aşmasına neden oldum, yoksa gerçekten verebileceğim bütün ilgiyi hak eden o muydu?

İlerleyen yaş ve kaybolan kilolar nedeniyle bir erkeği etkilemek eskisi kadar zor olmamaya başlamıştı benim için, bu geçen dört yılda. Samimi bir itiraftır bu; varlığımı belli edip ortak bir ilgi konusu bulduğum an tereyağdan kıl çekercesine kolay oluyordu her şey. Çok güzel bir kadın değilim bunun farkındayım. Ama biraz çene ve kafayla, tavlanmayacak erkek yoktur, ben bunu bilir bunu söylerim.

Gel gör ki, bazı erkekler (nadir de olsa) ilgiye doygun olduklarından olsa gerek, en basit tav etme yöntemlerine kolay kolay düşmüyorlar. Benim de edindiğim izlenime göre, ‘o’ bu erkeklerden biriydi ve benim klasik çetrefilli yöntemlere başvurmam şarttı.

Keyifli bir projeydi benim için yaptıklarım. Onun için resim çiziyor, ama çizerken ben eğleniyordum. Hoşuna gittiğini gördükçe de bir taşla iki kuş vurduğumu fark edip, doğru yolda olduğumu anlıyordum. Hiç koymuyordu günde iki yüz mesaj atıp sekiz defa telefonda konuşmak. Google’a adını yazıp (evet bunu bile yaptım!) çıkan sonuçlardan topladığım verileri zamanı gelince kullanıp, tokat etkisi yaratmanın keyfinden bahsetmiyorum bile. Hissediyordum, her gün adım adım yaklaşıyordum kalbine…

Bir sabah uyandığımda, o akşam olacaklar yüzünden planlarımın yarım kalacağını düşünmemiştim hiç. En son yıllar önce iletişim kurduğum bir arkadaşımla aynı günün akşamı için bir buluşma ayarladığımızda, ucunun ‘o’na dokunacağını tahmin etmemi kimse bekleyemezdi herhalde benden. (Nostradamus boku  yerdim bilseydim amınakoyim.) Görüşeceğim arkadaşımla aslında ne kadar samimi olduklarını anlattığında bile umursamadım. 

Sonuçta en fazla ne olabilirdi ki o gece?

Gecenin sonunda yaşadığım pişmanlıkla “Seninle yarın acilen konuşmam lazım” içerikli bir mesaj attığımı hatırlıyorum…

“Şimdi ben ona nasıl en yakın arkadaşlarından biriyle neredeyse sevgili olduğumuzu anlatacağım? Peki, ‘Neden istemiyorsun?’ diye sorduğunda ne cevap vereceğim? Sanırım artık itiraf etmemin zamanı geldi. Hadi bakalım, iyi şanslar.”

Beklediğim gibi bir konuşma olmadı. Ne o soru sordu, ne ben itirafı yapmak zorunda kaldım. “Sen biriyle birlikte olmaya başlarsan ben sanırım seni kıskanacağım” pohpohlamasıyla da kozların hala benim elimde olduğunu anladım.

Tam gaz yola devam…

Derken…

Daha hemen o akşam; oda arkadaşımla ayak üstü yaptığımız sohbet, gecenin sonunda ikimizin de “Ben sana aşık oldum.” cümlesini kurmamıza neden oldu. Neden diye sormayın. Aralar, benim daha iki hafta öncesine kadar anlatırken ağzımın sulandığı ama şu an yalnızca kalbimden bir damla daha fazla kan akmasına yol açan fasa fisodan ibaret.

Evet, ben kendi kazdığım kuyuya kendim düşmüş, bir hafta içinde kalkıp yanına gitme kararı alacak kadar aşık olmuştum ona. Daha da kötüsü, onca itiraftan sonra bile sevgili değil arkadaş olarak devam etme kararı almıştık.

Ama hani ben dünyanın en cool kadını imajımla ayakta duruyorum ya onun gözünde, “Zaten sevgili gibiyiz” ana fikrinin arkasına saklanıp, bir süre kendimi oyalamaya devam ettim.
Pek de güzel oyalıyordum, yanına gidip İstanbul’a geri dönene kadar.
Şimdi fark ediyorum ki, o başkalarını da böyle oyalamaya devam ediyormuş aynı süreçte. “Aşkın gözü kördür” sözüne bir kere daha tükürüklü küfürlerimi sunup, yazının sonuna geldiğimi söylemekten garip bir haz alıyorum. On bir bin mesajdan birini bile hak etmeyen bir erkek için, on bir bin kelime yazmayı hiç düşünmüyorum. Ne o, onun yüzünden yazılmış iki sayfa yazıyı hak ediyor, ne de ben boğazıma takılan bu koca (dakikalar geçtikçe boyutu küçülen) yumruğu…

Elveda zaman kaybım…

Benim için artık hiçbir şey ifade etmediğini bilmeni isterdim.




Ps: Thank God for giving us an ability of expressing our feelings with words.


(3)

30 Ekim 2010 Cumartesi

Dizginler



At arabalarını gördüğümde "Bu hayvanlara yazık ya" demekten alamıyorum kendimi. Oradan buraya onu yönlendiren, dizginlerine yön veren kişilerin elinde tüm karar seçenekleri... Onlara hiç söz hakkı tanınmıyor.


Hayatımız onların hayatından çok farklı değil aslında, hepimizin dizginlerini tutan birileri var. Biz ne kadar özgür olduğumuzu düşünsek de, o dizginlerin sınırlarının içinde ne kadar özgür olunabilirse o kadar özgürüz. 
Hiç kimse inkar etmesin; ailemizin istediği, izin verdiği ölçüde üniversite tercihleri yaptık; arkadaşlarımızın takıldığı insanlarla takıldık, onların küstüklerine biz de küstük; sevgililerimizin izin verdiği arkadaşımızla görüştük, onların belirlediği yerlere gittik ve belirledikleri süre kadar orada kaldık... 
Bunları yaparken hiçbirimize zorla yapıyormuşuz gibi gelmedi. Gelmez ki... 


Çünkü dizginlerimizi tutanları seviyoruz, evet evet sevdiğimiz için dizginleri görünmez hale getiriyoruz, görmezden geliyoruz. Sevgi azaldıkça ya da "biz" e dışarıdan bakınca görüyoruz kıpırdayamadığımızı... O an çekiştirmeye başlıyoruz o dizginleri, tutanlar farkediyor tabii ki bunu... Aileyle çatışmalar, arkadaşlarla uyuşmazlıklar, sevgiliyle ise büyük tartışmalar başlıyor.
Başka biri tarafından kontrol edildiğimizi farkedince bu durumdan kurtarmaya çalışıyoruz kendimizi... 
Koparıyoruz bağları... 


Sonra...
Sonrası daha beter. Ne yapacağımızı kestiremiyoruz ki... Uzun zamandır bildiğimiz tüm doğruları şaşırıyoruz. Öyle kalakalıyoruz ne yapacağımızı bilemeden, sonra uzunca bir süre bocalıyoruz. 






Ben bocalamamak için dizginlerimi koparmıyorum, arada bir çekiştiriyorum ama koparmıyorum. 
Korkuyorum; ne yapacağımı bilemeden ortada kalmaktan, doğrularımın şaşmasından, bir daha kimseye güvenememekten korkuyorum. 


Dizginlerime aşk diyorum ben. 


Yaptığım yanlış aslında, biliyorum. 
İlişkilerde dizginler olmamalı, özgürlük olmalı olabildiğince... 
Sen dizginlerini tuttuğun için değil, sadece yanında olmayı istediği için, seni seçtiği için, seni sevdiği için orada olmalı sevgilin...
Ama mutlaka bir taraf iplerin elinde olmasını istiyor ve malesef bu hırs ilişkilerin zeminini her an yıkılmaya hazır hale getiriyor...






(4)



27 Ekim 2010 Çarşamba

Sevgili tribi

Eğer bir gün biri size "Ben sana çok aşığım" derse ve siz de karşılık verirseniz, sanmayın ki siz sevgili oldunuz.

Sonra "sevgili tribi yapıyorsun" lafını yer oturursunuz günün birinde...



(3)

25 Ekim 2010 Pazartesi

Küçük bir öneri III

Kadınsınız ve erkek kankalarınız mı var?
Durun!
Çirkin, şaşı, şişman vs. değilseniz, o sizin kankanız değildir. Kendinizi bu hayal dünyasından çıkarıp, erkeklerin beyinleriyle değil üreme organlarıyla düşündüğünü unutmayın.




(3)

Küçük bir öneri II

Yüz yıllar önce bile olsa, size karşı hisleri olan biriyle, yanınızda arkadaşlarınız olmadan alkollü bir ortama gitmeyin. Gecenin sonunda pişmanlıklarınız diz boyu olunca, anlarsınız ne demek istediğimi :)




(3)