7 Kasım 2010 Pazar

Vinegar & Salt


Aslında tam da hatırlamıyorum nasıl başladığını bu hikayenin. Jadoré’da tanıştığımız gün hafif bir heyecan duyduğumu anımsar gibiyim. Ama anlamıştım yanındaki hatunla aralarında bir şey olduğunu ve kafamı kurcalamadan, beynimin sağ lobundan girip sol lobundan çıkmasına izin verdim. Gecenin sonrası zaten çok silik…

Bir “Selam, ben senin hakkında hiçbir şey bilmiyorum.” cümlesi en fazla ne kadar etkileyebilir ki bir insanı?  Aylar sonra görüyorum, aslında ne kadar safça atlamışım farkında olmadan.
Nisan ayıydı. Emin olduğum bir şey vardı ki, onun egosuna yem olmayacaktım günün birinde. Bu kadar yıl, bu kadar erkek girip çıktıktan sonra hayatıma, benden yüzlerce kilometre uzakta yaşayan birine kapılıp gidemezdim. Zaten hala daha içimi sızlatan kötü bir geçmişim var, benden yine kilometrelerce uzakta olan biriyle. İzin veremezdim, vermemeliydim.

Hayatlarımız hakkında hiç konuşmazdık zaten. Basit, sıradan, çoğu insanın dikkat etmeyeceği kadar minik konular üzerine saatlerce tartışır, aklımızca birbirimizi yenmeye çalışırdık. Sapıkça bir stratejik ego oyunuydu bizimki. Kim derdi, bir gece boyunca “kıymayı kemikli etten mi kemiksiz etten mi yapıyorlar?” sorusunu tartıştığım adama yazı yazacağım, aylar sonra…

Hani ilk karşılaşmada aldığın elektrik, o kişiyle ilişkinize yön verir ya, sanırım Jadoré’da aldığım elektrik itmişti beni onunla saatlerimi harcamaya. Fazlasıyla önyargılıydım, ama bu içeriğinde negatif bir anlam barındıran önyargılardan değil. Bilmiyorum, bir şekilde daha tanımadan saygı duyuyordum ona.

Kabul ediyorum. Ben egoist bir insanım ve egomu, başka insanların egolarını sömürerek tatmin ediyorum. Kendine fazlaca güvenen insanlar da hedef noktası haline geliyorlar bir anda gözümde. Sanırım doğduğum gün ruhuma kazınmış bir kural bu; “Egosu senden daha yüksek bir erkek bulursan, ne yap et onu etkile ve yol ver gitsin”. Zaman içerisinde onu daha iyi anlamaya başladıkça, sanki bir anda en gözde oyuncağım haline geldi. Onu aklıma sokan bendim ve o bundan tamamen habersizdi. Bir çeşit oyuna dönmüştü benim için. Hatları sivrileşmeye, pikselleri azalmaya devam ettikçe de şaşırtıcı olmayan bir şekilde tutup kolundan, hayatımın odak noktasına öyle bir güzel oturttum ki onu, bir süre sonra ayrıma varamadım, acaba ben mi büyüttüm büyüttüm ve kendimi bile aşmasına neden oldum, yoksa gerçekten verebileceğim bütün ilgiyi hak eden o muydu?

İlerleyen yaş ve kaybolan kilolar nedeniyle bir erkeği etkilemek eskisi kadar zor olmamaya başlamıştı benim için, bu geçen dört yılda. Samimi bir itiraftır bu; varlığımı belli edip ortak bir ilgi konusu bulduğum an tereyağdan kıl çekercesine kolay oluyordu her şey. Çok güzel bir kadın değilim bunun farkındayım. Ama biraz çene ve kafayla, tavlanmayacak erkek yoktur, ben bunu bilir bunu söylerim.

Gel gör ki, bazı erkekler (nadir de olsa) ilgiye doygun olduklarından olsa gerek, en basit tav etme yöntemlerine kolay kolay düşmüyorlar. Benim de edindiğim izlenime göre, ‘o’ bu erkeklerden biriydi ve benim klasik çetrefilli yöntemlere başvurmam şarttı.

Keyifli bir projeydi benim için yaptıklarım. Onun için resim çiziyor, ama çizerken ben eğleniyordum. Hoşuna gittiğini gördükçe de bir taşla iki kuş vurduğumu fark edip, doğru yolda olduğumu anlıyordum. Hiç koymuyordu günde iki yüz mesaj atıp sekiz defa telefonda konuşmak. Google’a adını yazıp (evet bunu bile yaptım!) çıkan sonuçlardan topladığım verileri zamanı gelince kullanıp, tokat etkisi yaratmanın keyfinden bahsetmiyorum bile. Hissediyordum, her gün adım adım yaklaşıyordum kalbine…

Bir sabah uyandığımda, o akşam olacaklar yüzünden planlarımın yarım kalacağını düşünmemiştim hiç. En son yıllar önce iletişim kurduğum bir arkadaşımla aynı günün akşamı için bir buluşma ayarladığımızda, ucunun ‘o’na dokunacağını tahmin etmemi kimse bekleyemezdi herhalde benden. (Nostradamus boku  yerdim bilseydim amınakoyim.) Görüşeceğim arkadaşımla aslında ne kadar samimi olduklarını anlattığında bile umursamadım. 

Sonuçta en fazla ne olabilirdi ki o gece?

Gecenin sonunda yaşadığım pişmanlıkla “Seninle yarın acilen konuşmam lazım” içerikli bir mesaj attığımı hatırlıyorum…

“Şimdi ben ona nasıl en yakın arkadaşlarından biriyle neredeyse sevgili olduğumuzu anlatacağım? Peki, ‘Neden istemiyorsun?’ diye sorduğunda ne cevap vereceğim? Sanırım artık itiraf etmemin zamanı geldi. Hadi bakalım, iyi şanslar.”

Beklediğim gibi bir konuşma olmadı. Ne o soru sordu, ne ben itirafı yapmak zorunda kaldım. “Sen biriyle birlikte olmaya başlarsan ben sanırım seni kıskanacağım” pohpohlamasıyla da kozların hala benim elimde olduğunu anladım.

Tam gaz yola devam…

Derken…

Daha hemen o akşam; oda arkadaşımla ayak üstü yaptığımız sohbet, gecenin sonunda ikimizin de “Ben sana aşık oldum.” cümlesini kurmamıza neden oldu. Neden diye sormayın. Aralar, benim daha iki hafta öncesine kadar anlatırken ağzımın sulandığı ama şu an yalnızca kalbimden bir damla daha fazla kan akmasına yol açan fasa fisodan ibaret.

Evet, ben kendi kazdığım kuyuya kendim düşmüş, bir hafta içinde kalkıp yanına gitme kararı alacak kadar aşık olmuştum ona. Daha da kötüsü, onca itiraftan sonra bile sevgili değil arkadaş olarak devam etme kararı almıştık.

Ama hani ben dünyanın en cool kadını imajımla ayakta duruyorum ya onun gözünde, “Zaten sevgili gibiyiz” ana fikrinin arkasına saklanıp, bir süre kendimi oyalamaya devam ettim.
Pek de güzel oyalıyordum, yanına gidip İstanbul’a geri dönene kadar.
Şimdi fark ediyorum ki, o başkalarını da böyle oyalamaya devam ediyormuş aynı süreçte. “Aşkın gözü kördür” sözüne bir kere daha tükürüklü küfürlerimi sunup, yazının sonuna geldiğimi söylemekten garip bir haz alıyorum. On bir bin mesajdan birini bile hak etmeyen bir erkek için, on bir bin kelime yazmayı hiç düşünmüyorum. Ne o, onun yüzünden yazılmış iki sayfa yazıyı hak ediyor, ne de ben boğazıma takılan bu koca (dakikalar geçtikçe boyutu küçülen) yumruğu…

Elveda zaman kaybım…

Benim için artık hiçbir şey ifade etmediğini bilmeni isterdim.




Ps: Thank God for giving us an ability of expressing our feelings with words.


(3)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder