30 Ekim 2010 Cumartesi
Dizginler
At arabalarını gördüğümde "Bu hayvanlara yazık ya" demekten alamıyorum kendimi. Oradan buraya onu yönlendiren, dizginlerine yön veren kişilerin elinde tüm karar seçenekleri... Onlara hiç söz hakkı tanınmıyor.
Hayatımız onların hayatından çok farklı değil aslında, hepimizin dizginlerini tutan birileri var. Biz ne kadar özgür olduğumuzu düşünsek de, o dizginlerin sınırlarının içinde ne kadar özgür olunabilirse o kadar özgürüz.
Hiç kimse inkar etmesin; ailemizin istediği, izin verdiği ölçüde üniversite tercihleri yaptık; arkadaşlarımızın takıldığı insanlarla takıldık, onların küstüklerine biz de küstük; sevgililerimizin izin verdiği arkadaşımızla görüştük, onların belirlediği yerlere gittik ve belirledikleri süre kadar orada kaldık...
Bunları yaparken hiçbirimize zorla yapıyormuşuz gibi gelmedi. Gelmez ki...
Çünkü dizginlerimizi tutanları seviyoruz, evet evet sevdiğimiz için dizginleri görünmez hale getiriyoruz, görmezden geliyoruz. Sevgi azaldıkça ya da "biz" e dışarıdan bakınca görüyoruz kıpırdayamadığımızı... O an çekiştirmeye başlıyoruz o dizginleri, tutanlar farkediyor tabii ki bunu... Aileyle çatışmalar, arkadaşlarla uyuşmazlıklar, sevgiliyle ise büyük tartışmalar başlıyor.
Başka biri tarafından kontrol edildiğimizi farkedince bu durumdan kurtarmaya çalışıyoruz kendimizi...
Koparıyoruz bağları...
Sonra...
Sonrası daha beter. Ne yapacağımızı kestiremiyoruz ki... Uzun zamandır bildiğimiz tüm doğruları şaşırıyoruz. Öyle kalakalıyoruz ne yapacağımızı bilemeden, sonra uzunca bir süre bocalıyoruz.
Ben bocalamamak için dizginlerimi koparmıyorum, arada bir çekiştiriyorum ama koparmıyorum.
Korkuyorum; ne yapacağımı bilemeden ortada kalmaktan, doğrularımın şaşmasından, bir daha kimseye güvenememekten korkuyorum.
Dizginlerime aşk diyorum ben.
Yaptığım yanlış aslında, biliyorum.
İlişkilerde dizginler olmamalı, özgürlük olmalı olabildiğince...
Sen dizginlerini tuttuğun için değil, sadece yanında olmayı istediği için, seni seçtiği için, seni sevdiği için orada olmalı sevgilin...
Ama mutlaka bir taraf iplerin elinde olmasını istiyor ve malesef bu hırs ilişkilerin zeminini her an yıkılmaya hazır hale getiriyor...
(4)
27 Ekim 2010 Çarşamba
Sevgili tribi
Eğer bir gün biri size "Ben sana çok aşığım" derse ve siz de karşılık verirseniz, sanmayın ki siz sevgili oldunuz.
Sonra "sevgili tribi yapıyorsun" lafını yer oturursunuz günün birinde...
(3)
Sonra "sevgili tribi yapıyorsun" lafını yer oturursunuz günün birinde...
(3)
26 Ekim 2010 Salı
25 Ekim 2010 Pazartesi
Küçük bir öneri III
Kadınsınız ve erkek kankalarınız mı var?
Durun!
Çirkin, şaşı, şişman vs. değilseniz, o sizin kankanız değildir. Kendinizi bu hayal dünyasından çıkarıp, erkeklerin beyinleriyle değil üreme organlarıyla düşündüğünü unutmayın.
(3)
Durun!
Çirkin, şaşı, şişman vs. değilseniz, o sizin kankanız değildir. Kendinizi bu hayal dünyasından çıkarıp, erkeklerin beyinleriyle değil üreme organlarıyla düşündüğünü unutmayın.
(3)
Küçük bir öneri II
Yüz yıllar önce bile olsa, size karşı hisleri olan biriyle, yanınızda arkadaşlarınız olmadan alkollü bir ortama gitmeyin. Gecenin sonunda pişmanlıklarınız diz boyu olunca, anlarsınız ne demek istediğimi :)
(3)
(3)
A.N. (I)
Mesaj atmamın üzerinden üç dakika geçti, hadi bilemedin bes dakika… Sessiz çıglıklar atan telefonun ekranında adını gördüm. Saat sabahın 6’sı, uyanık olmasına imkan vermezken ben, o attıgım mesajı hissetmis bir tavırla beni arıyordu. Çıkarabilecegim en kısık sesle, “Efendim” dedim. Uykusunda konusan bir insanın tonu ve sersemligiyle “Uyumadın mı hala?” diye sordu bana. Uyuyamamıstım. Gözüm de en az elim kadar telefona dokunmustu bu aksam, hani belki uyanır da arar ümidiyle. Hayır, uyumamamın nedeni tabi ki o degildi ama bos geçirdigim saatleri onunla degerlendirdigimi söylememe gerek yok sanırım. Telefon aracılıgıyla geçirdigimiz suskun dakikalarda içtigim sigaranın sesini duymasın diye insan üstü bir çaba harcıyordum. Onunsa pek umrunda degildi ne yaptıgım. Uyku sersemliginden faydalanmamı beklemeden, “Seni çok seviyorum ben” cümleleriyle bölüyordu nefes alıs verislerimizin ahengini. Bense, sabahın kör karanlıgında sesimi duyup rahatsız olabilecekleri umursamadan, “Sana asıgım, ben sana asıgım!” diye çıglıklar atma planları yapıyordum.
Çok defa duymustum bu (seni seviyorum) cümleyi, baska seslerden, baska yüzlerden. Ama hiçbirinin bende yarattıgı etki bu denli kadifemsi olmamıstı. Huzur duygusuyla heyecanın karısımı hormon çorbası, midemi saatler boyunca sürecek bir alt üst olma döngüsüne sokuyordu her defasında.
Sonra bir anda, duyduklarım bende daha önce tadına bakmadıgım bir duygu fırtınası yarattı. “Seni öyle çok seviyorum ki, su anki hislerimin yanında bu cümle bos kalıyor. Kendimi sana anlatacak kelimeler bulamıyorum…”
Iste o an ‘ask’ kelimesi, yeniden sekillendi beynimde.
Megersem ask, benim yıllar önce hissettigim çocuksu “elini tutmak, sarılmak, öpmek” duygusundan çok öte bir kavrammıs. Bana o kadar yabancıymıs ki, tarif etmek için gerekli kelimeler belki de agzımdan hiç çıkmamıs kelimelermis.
Kıssadan hisse; neymis ask? Kelimelerle tarif edilemeyen duyguymus. Aralarında kilometrelerce uzaklık olan iki insanın, birbirlerine yalnızca bir kez olsun sarılabilmek için çırpınmalarıymıs. Ask böyle bir seymis…
(3)
24 Ekim 2010 Pazar
Cesaret
Herkesin bazı şeyleri gerçek yapmak için cesareti yoktur biliyorum. Herkesten cesur olmalarını isteyemeyeceğimi de biliyorum. Ama risk almadıktan sonra, adım atamadıktan sonra hayata sadece seyirci kalabilir insan... Ya gidenin arkasından bakar, ya onun için geleni görmezden gelir, ya doğru bildiği şeyleri söyleyemez, ya da yanlış olduğunu söyleyemediği için o yanlışlığın içine atar kendini.
Hayatında yaptıklarından değil, yapamadıklarından pişman ol diye bir söz biliyorum ben ve uyguluyorum bunu elimden geldiğince... Kimseye kanıtlamıyorum kendimi, sadece hayatımın üzerindeki söz hakkımı arttırıyorum ve ona sahip çıkıyorum. İstediklerimin gerçekleşmesi için sihirli değnekler beklemiyorum.
Söylemek istediğim biraz daha cesur olmanız hayatınız için, kendiniz için, geleceğiniz için. Çok zor değil, ertelenemeyecek kadar önemli ayrıca.
Hemen veya hiçbir zaman gibi uçurumlarla dolu hayat, ortası yok ki bunun!
Sevginizin, aşkınızın, duygularınızın, fikirlerinizin, sözlerinizin arkasında durun; onların arkasına saklanmayın.
Zaman o kadar kısıtlı ki....
(4)
Hayatında yaptıklarından değil, yapamadıklarından pişman ol diye bir söz biliyorum ben ve uyguluyorum bunu elimden geldiğince... Kimseye kanıtlamıyorum kendimi, sadece hayatımın üzerindeki söz hakkımı arttırıyorum ve ona sahip çıkıyorum. İstediklerimin gerçekleşmesi için sihirli değnekler beklemiyorum.
Söylemek istediğim biraz daha cesur olmanız hayatınız için, kendiniz için, geleceğiniz için. Çok zor değil, ertelenemeyecek kadar önemli ayrıca.
Hemen veya hiçbir zaman gibi uçurumlarla dolu hayat, ortası yok ki bunun!
Sevginizin, aşkınızın, duygularınızın, fikirlerinizin, sözlerinizin arkasında durun; onların arkasına saklanmayın.
Zaman o kadar kısıtlı ki....
(4)
20 Ekim 2010 Çarşamba
Aradığınız sevgiliye şu anda ulaşılamıyor. Lütfen daha sonra tekrar deneyip şansınızı zorlamayın.
Hayat ne garip;
Neredeyse bir yıl boyunca, hayatının fonunda olan birisi, bir anda ilgi tepeciğine oturuveriyor. Yemek bittikten sonra, sözler de bitmişse, çatalla tabağa çizilen soyut bir resim, onun yüzünün şeklini alıyor. Bir anda gelen her mesajda, her aramada onun adını görmek istemeye başlıyorsun. İzlediğin bir dizide beliren bir yüz, onun. Ağlarken kulaklarının duymaya aç olduğu tek ses, yine o…
Acaba o da?...
Hayır işte. Hiçbir zaman bu kadar basit olmadı hayat. İstediklerin gerçekleşmeye başladığında, sen çoktan pes etmiş, başka oyuncaklar aramaya başlamış oluyorsun kendine. Sonra yine küfürler, küfürler…
Vapurlar falan…
(3)
İlk kıpırtı
Yere düşen çantasının sesiyle bir anda irkildi. Gözüne parlak bir nesne takıldı. Günlerdir aradığı, kırmızı ruju…
(3)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)